In Unpaved Chronicles duiken we in de wereld van de offroad wielersport. Deze disciplines combineren het avontuur van offroad rijden met de intensiteit van racen. Geen strak asfalt, maar grindwegen, steile klimmen en onvoorspelbaar terrein. Steeds meer renners worden aangetrokken door deze mix van uithoudingsvermogen, techniek en tactiek.
Afgelopen weekend stond Marjet aan de start van The Traka, het grootste gravelevenement van Europa. Na een lastige aanloop richting de wedstrijd, waarin ze te maken kreeg met fysieke tegenslagen en onzekerheid, wist ze toch een prestatie neer te zetten die niet alleen op sportief vlak waardevol was. In haar verhaal blikt ze terug op de race, de weg ernaartoe en de mentale en fysieke uitdagingen die daarbij kwamen kijken. Daarnaast geeft ze een eerlijk inkijkje in haar ervaringen binnen het privateren en de lessen die ze daaruit meeneemt richting de rest van het seizoen.
De voorbereiding
De voorbereiding op Traka was eerlijk gezegd allesbehalve ideaal. Ik keek er heel erg naar uit om aan de start te staan na een goed resultaat vorig jaar in deze wedstrijd en had er ook echt naartoe geleefd. Maar na Wörthersee kreeg ik te maken met een blessure. Dat maakte het mentaal best lastig; ‘’je bouwt ergens naartoe, maar weet niet zeker of je lichaam mee gaat werken.’’
Het dieptepunt zat vooral in die twijfel: ‘’moet ik wel gaan starten, en zo ja, wat kan ik van mezelf verwachten?’’ Tegelijkertijd zat daar ook een hoogtepunt in. Uiteindelijk toch aan de start staan gaf voldoening. Het besef dat je er, ondanks dat het niet perfect is, gewoon staat, was voor mij een belangrijk moment.
De fysieke en mentale uitdaging
Deze Traka was voor mij misschien nog wel meer mentaal dan fysiek. Ik wist van tevoren dat ik niet in mijn beste vorm was, dus het ging minder om het resultaat en meer om het maximale halen uit wat er wél in zat. Ik weet dat mijn basis goed is, dus het was een fijn vooruitzicht dat ik daar in de tweede helft van de wedstrijd van zou profiteren, wat ook bleek.
Onderweg heb ik echt geprobeerd te genieten van de ervaring, de omgeving, de sfeer en de support langs het parcours. Dat gaf me verrassend veel energie. Uiteindelijk kom je dan uit op een 23e plek. Misschien niet waarvoor je in eerste instantie komt, maar gezien de omstandigheden wel iets waar ik tevreden op terug kan kijken.
De ervaringen van het privateren
Het privateren is tot nu toe een mooie, maar intensieve ervaring. Je volgt volledig je eigen pad, wat veel vrijheid geeft. Dat waardeer ik echt; je rijdt de races die jij wilt rijden. Tegelijkertijd betekent het ook dat je veel zelf moet regelen, al krijg ik daarbij veel steun. Ik merk dat het best een uitdaging is om wedstrijden rijden, trainen, werk, je materiaal op orde houden en een sociaal leven met elkaar te combineren. Dat maakt het soms lastig, zeker als dingen niet vanzelf lopen.
Vooruitblik op het seizoen met het EK Gravel in Houffalize
De belangrijkste les tot nu toe is om flexibel te blijven. Niet alles loopt volgens plan, en juist dan is het belangrijk om te blijven kijken naar wat je op dat moment wél kunt controleren. Daarnaast heb ik gemerkt hoe belangrijk het is om goed naar mijn lichaam te luisteren. Soms is rust nemen net zo belangrijk als trainen.
Voor de komende periode ligt de focus op herstellen, weer volledig fit worden en vervolgens doorbouwen richting de tweede seizoenshelft, met onder andere het EK Gravel. Met de ervaringen van nu, zowel fysiek als mentaal, heb ik er vertrouwen in dat daar nog mooie stappen te zetten zijn.