In Unpaved Chronicles duiken we in de wereld van de offroad wielersport. Deze disciplines combineren het avontuur van offroad rijden met de intensiteit van racen. Geen strak asfalt, maar grindwegen, steile klimmen en onvoorspelbaar terrein. Steeds meer renners worden aangetrokken door deze mix van uithoudingsvermogen, techniek en tactiek.
De Alupex Belgian Pandas hebben de Cape Epic 2026 afgesloten met een knappe 12de plaats in het eindklassement. In een week waar nog van alles gebeurde werd in de slotetappe richting Stellenbosch bovendien nog naar een sterke 11de plaats gereden door Kevin Panhuyzen en Frans Claes. Dit is een resultaat om tevreden op terug te blikken, al blijft er ook een lichte ontgoocheling hangen nadat een top 10-klassering net buiten bereik bleef.
De strafsage van de vierde etappe
Waar het vorige verslag nog afgesloten werd dat alles mogelijk was leek dat na de vierde etappe anders. Amper 11 kilometer na de start sloeg het noodlot toe toen Panhuyzen onvrijwillig betrokken raakte bij een zware valpartij. Claes, die door het stof en het helikopterlawaai niets had gemerkt, reed door en merkte pas laat dat zijn partner niet meer volgde. Volgens het reglement moet het tijdsverschil tussen twee teamgenoten onder de twee minuten blijven maar in dit geval bedroeg het tijdsverschil twee minuten en achtenveertig seconden. De Belgian Pandas kregen daarom een tijdstraf van één uur, een beslissing die bijzonder zwaar viel. “Dit was volledig buiten onze controle,” klonk het bij Panhuyzen. “En toch kregen we die straf zonder de kans om ons verhaal te doen.” Ook Claes was scherp: “Regels zijn regels, maar er mag ook gekeken worden naar de context en er moet correct gecommuniceerd worden.” Na een formele klacht van het team werd de beslissing uiteindelijk herzien en de straf geschrapt. Toch liet het incident sporen na, zowel fysiek als mentaal. Claes: “Onbewust heeft die straf toch invloed gehad op de rit van vandaag. Ik heb daar enorm veel stress van gehad. En vanochtend moesten we zelf uitzoeken of onze tijdstraf nu effectief geschrapt was of niet. Dat is allemaal energievretend”
Geen ideale voorbereiding op de koninginnenrit
De etappe van 134 kilometer en 2.750 hogtemeters vertrok razendsnel richting Botrivier over lange open wegen, waar het tempo meteen moordend hoog lag. “De eerste dertig kilometer ging het echt hard,” vertelt Claes. “Op een bepaald moment viel het peloton volledig uit elkaar en was het knokken om terug te keren.” Via snelle en soms gevaarlijke grindwegen waar meerdere renners ten val kwamen, trok de wedstrijd richting de beklimming van de Katpas. Daar werd het tempo iets meer gecontroleerd en zochten de Belgian Pandas aansluiting bij teams met een vergelijkbaar ritme. Wat volgde was echter een uitputtingsslag: technische trails, de historische Gantouw Pass en uiteindelijk de gevreesde klim naar Lourensford Nek.
Alsof dat nog niet volstond, wachtte halverwege ook een berucht stuk door UNESCO-werelderfgoed waar fietsen verboden is en renners verplicht zijn te stappen. Net daar verloor het duo kostbare tijd. “Voor mij is dat wandelen echt een hel,” aldus Panhuyzen, die na een zwaar ongeval in 2019 met een dropvoet kampt. “Je moet over rotsen klauteren en ik moet daar extreem voorzichtig zijn. We verliezen daar zeker vier à vijf minuten, maar dat hoort nu eenmaal bij de koers.” Claes bevestigt: “Vanaf dat punt was het echt overleven. Ik had gewoon geen energie meer in mijn benen, ook al door mijn maag- en darmklachten. Dit was een van de zwaarste dagen op de fiets voor mij.” De regen en modder in het slot maakten de beproeving compleet. “Ik weet niet hoe ik het gehaald heb, maar ik heb het overleefd. En dat is vandaag al veel waard.”
Grande finale en een mooi eindklassement
In de grand finale bleek er verrassend genoeg nog voldoende energie in de tank van Frans Claes en Kevin Panhuyzen. “Ik had eigenlijk nog vrij goede benen vandaag,” aldus Panhuyzen. “Op de eerste klim kon ik zelfs mee met de topteams.” Ook Claes vond opnieuw zijn kracht terug na enkele moeilijke dagen. “Ik kon eindelijk weer eten na mijn maag- en darmproblemen, en dat heeft me geholpen om nog eens diep te gaan.” Het leverde een sterke slotrit op waarin het duo nog één keer alles gaf en de teleurstelling van de voorgaande dagen kon omzetten in een positief resultaat.
Met een 12de plaats in het eindklassement overheerst dan ook tevredenheid, zeker gezien het verloop van de voorbije week. “We mikten op de top 10, dus het is jammer dat dat net niet lukt,” geeft Panhuyzen toe. “Maar in de tweede helft hebben we ook tegenslag gehad met valpartijen en er was die hele situatie rond de tijdstraf.” Claes treedt hem bij: “Om de top 10 te halen moet echt alles meezitten en dat was niet het geval. Maar we hebben nooit opgegeven en zijn blijven vechten. Dan is die 12de plaats een mooie beloning.” In vergelijking met vorig jaar was deze editie bovendien een pak zwaarder. “Dit was geen ‘light’ editie,” zegt Claes. “Meer kilometers, langere etappes en zwaardere omstandigheden. Dat voel je.”
Voor de toekomst kijken beide renners elk hun eigen richting uit. Panhuyzen richt zich na een korte rustperiode volledig op het gravelseizoen met de Traka in Girona als eerste grote doel. “Of er nog een derde Cape Epic komt? Dat zien we later wel,” klinkt het met een glimlach. Claes neemt voorlopig de tijd om te herstellen na een slopende editie. “Deze heeft er echt ingehakt. Daarna wil ik weer een programma rijden zoals vorig jaar met focus op wedstrijden in het Alpengebergte.”
Wil je Kevin Panhuyzen & Frans Claes (en andere Airoman.cc teams en renners) blijven volgen? Volg ons dan op Instagram @airomancyclingclub en lees binnenkort meer op Airoman.cc!
De strafsage van de vierde etappe
Waar het vorige verslag nog afgesloten werd dat alles mogelijk was leek dat na de vierde etappe anders. Amper 11 kilometer na de start sloeg het noodlot toe toen Panhuyzen onvrijwillig betrokken raakte bij een zware valpartij. Claes, die door het stof en het helikopterlawaai niets had gemerkt, reed door en merkte pas laat dat zijn partner niet meer volgde. Volgens het reglement moet het tijdsverschil tussen twee teamgenoten onder de twee minuten blijven maar in dit geval bedroeg het tijdsverschil twee minuten en achtenveertig seconden. De Belgian Pandas kregen daarom een tijdstraf van één uur, een beslissing die bijzonder zwaar viel. “Dit was volledig buiten onze controle,” klonk het bij Panhuyzen. “En toch kregen we die straf zonder de kans om ons verhaal te doen.” Ook Claes was scherp: “Regels zijn regels, maar er mag ook gekeken worden naar de context en er moet correct gecommuniceerd worden.” Na een formele klacht van het team werd de beslissing uiteindelijk herzien en de straf geschrapt. Toch liet het incident sporen na, zowel fysiek als mentaal. Claes: “Onbewust heeft die straf toch invloed gehad op de rit van vandaag. Ik heb daar enorm veel stress van gehad. En vanochtend moesten we zelf uitzoeken of onze tijdstraf nu effectief geschrapt was of niet. Dat is allemaal energievretend”
Geen ideale voorbereiding op de koninginnenrit
De etappe van 134 kilometer en 2.750 hogtemeters vertrok razendsnel richting Botrivier over lange open wegen, waar het tempo meteen moordend hoog lag. “De eerste dertig kilometer ging het echt hard,” vertelt Claes. “Op een bepaald moment viel het peloton volledig uit elkaar en was het knokken om terug te keren.” Via snelle en soms gevaarlijke grindwegen waar meerdere renners ten val kwamen, trok de wedstrijd richting de beklimming van de Katpas. Daar werd het tempo iets meer gecontroleerd en zochten de Belgian Pandas aansluiting bij teams met een vergelijkbaar ritme. Wat volgde was echter een uitputtingsslag: technische trails, de historische Gantouw Pass en uiteindelijk de gevreesde klim naar Lourensford Nek.
Alsof dat nog niet volstond, wachtte halverwege ook een berucht stuk door UNESCO-werelderfgoed waar fietsen verboden is en renners verplicht zijn te stappen. Net daar verloor het duo kostbare tijd. “Voor mij is dat wandelen echt een hel,” aldus Panhuyzen, die na een zwaar ongeval in 2019 met een dropvoet kampt. “Je moet over rotsen klauteren en ik moet daar extreem voorzichtig zijn. We verliezen daar zeker vier à vijf minuten, maar dat hoort nu eenmaal bij de koers.” Claes bevestigt: “Vanaf dat punt was het echt overleven. Ik had gewoon geen energie meer in mijn benen, ook al door mijn maag- en darmklachten. Dit was een van de zwaarste dagen op de fiets voor mij.” De regen en modder in het slot maakten de beproeving compleet. “Ik weet niet hoe ik het gehaald heb, maar ik heb het overleefd. En dat is vandaag al veel waard.”
Grande finale en een mooi eindklassement
In de grand finale bleek er verrassend genoeg nog voldoende energie in de tank van Frans Claes en Kevin Panhuyzen. “Ik had eigenlijk nog vrij goede benen vandaag,” aldus Panhuyzen. “Op de eerste klim kon ik zelfs mee met de topteams.” Ook Claes vond opnieuw zijn kracht terug na enkele moeilijke dagen. “Ik kon eindelijk weer eten na mijn maag- en darmproblemen, en dat heeft me geholpen om nog eens diep te gaan.” Het leverde een sterke slotrit op waarin het duo nog één keer alles gaf en de teleurstelling van de voorgaande dagen kon omzetten in een positief resultaat.
Met een 12de plaats in het eindklassement overheerst dan ook tevredenheid, zeker gezien het verloop van de voorbije week. “We mikten op de top 10, dus het is jammer dat dat net niet lukt,” geeft Panhuyzen toe. “Maar in de tweede helft hebben we ook tegenslag gehad met valpartijen en er was die hele situatie rond de tijdstraf.” Claes treedt hem bij: “Om de top 10 te halen moet echt alles meezitten en dat was niet het geval. Maar we hebben nooit opgegeven en zijn blijven vechten. Dan is die 12de plaats een mooie beloning.” In vergelijking met vorig jaar was deze editie bovendien een pak zwaarder. “Dit was geen ‘light’ editie,” zegt Claes. “Meer kilometers, langere etappes en zwaardere omstandigheden. Dat voel je.”
Voor de toekomst kijken beide renners elk hun eigen richting uit. Panhuyzen richt zich na een korte rustperiode volledig op het gravelseizoen met de Traka in Girona als eerste grote doel. “Of er nog een derde Cape Epic komt? Dat zien we later wel,” klinkt het met een glimlach. Claes neemt voorlopig de tijd om te herstellen na een slopende editie. “Deze heeft er echt ingehakt. Daarna wil ik weer een programma rijden zoals vorig jaar met focus op wedstrijden in het Alpengebergte.”
Wil je Kevin Panhuyzen & Frans Claes (en andere Airoman.cc teams en renners) blijven volgen? Volg ons dan op Instagram @airomancyclingclub en lees binnenkort meer op Airoman.cc!