In Unpaved Chronicles duiken we in de wereld van de gravelsport. Deze snelgroeiende discipline combineert het avontuur van offroad rijden met de intensiteit van racen. Geen strak asfalt, maar grindwegen, steile klimmen en onvoorspelbaar terrein. Steeds meer renners worden aangetrokken door deze mix van uithoudingsvermogen, techniek en tactiek. Bij elke wedstrijd wordt er op het scherpst van de snede gestreden om podiumplekken én kwalificatie voor het WK Gravel.
We volgen de rijders van Airoman.cc van dichtbij, tijdens UCI-wedstrijden in binnen- en buitenland. Van voorbereiding tot finish, van modder tot medaille — dit is gravel door hun ogen.
Deze keer kijken we mee achter de schermen bij veldrijdster Larissa Hartog, uitkomend voor Orange Babies, ondersteund door Airoman.cc en sinds kort besmet met het gravelvirus. Net als meer dan 2000 andere rijders stond zij zaterdag 12 juli aan de start van de Gravel One Fifty in Roden. Met eerder dit jaar al een tweede plek tijdens 3RIDES Aachen en Eislek Gravel in Vianden en winst bij Gravel Challenge Blåvandshuk, waren er ambities voor een korte uitslag. Maar er bestaat geen uitslag zonder een goede voorbereiding, die al twee dagen voor de koers begon…
Donderdag 10 juli
Een goede parcourskennis kan het verschil maken. Als renner wil je precies weten waar je alert moet zijn, waar je op moet schuiven en welke stroken het verschil kunnen maken. Maar met een parcours van meer dan 150 kilometer lang dat uit één ronde bestaat, is het onmogelijk om de dag van tevoren het hele rondje te verkennen, dus kiest Larissa voor een andere aanpak: “De twee weken voorafgaand aan de One Fifty had ik rust, waardoor ik de verkenning niet eerder kon doen. Daarom heb ik de verkenning in twee dagen opgesplitst. Donderdag begon ik met kilometer 48 tot kilometer 138 en de rest volgde vrijdag.”
Vrijdag 11 juli
Vrijdag is deel twee van het parcours aan de beurt: van de start tot kilometer 48 en daarna doorsteken naar kilometer 139 voor het laatste deel naar de finish. Ook hier ligt weer de focus op het vinden van belangrijke punten, die mogelijk in de koers het verschil kunnen maken. “Er lagen een aantal zandstroken en singletracks in waar ik in de wedstrijd zeker voorin wilde zitten!”
Na afloop van de tweede verkenning is het tijd om haar startnummer op te halen en alles klaar te zetten voor de koers van zaterdag. Checklist: nummers opspelden, bidons vullen, checken of alle batterijen van de fiets zijn opgeladen, wedstrijdkleding klaarleggen en de voeding voor tijdens en na afloop van de koers voorbereiden. Samen met haar vader zoekt Larissa daarnaast vijf verzorgingspunten uit waar haar vader bidons aan kan geven, die voor hem goed bereikbaar zijn: “Op dit parcours kon je best makkelijk doorsteken, maar we wilden punten waarbij je het parcours niet hoefde te kruisen om risico op wachten te verkleinen.”
Zaterdag 12 juli - Raceday
De wekker van Larissa gaat al vroeg, om 06:30 om precies te zijn. “De Elite-dames startten om 10:02 en ik wil altijd 3,5 uur van tevoren ontbijten. Op die manier heb ik nog tijd voor een tweede eetmoment voordat we echt van start gaan.” Zogezegd, zo gedaan. Iets over half zeven zit Larissa aan haar ontbijt: havermout met rozijnen, appel, véél kaneel, honing en sojayoghurt. “Net appeltaart. Dit eet ik zo de hele dag door!”
Rond 07:30 is het tijd om te gaan: Fietsen in de auto en op naar Roden. In de auto kijkt ze nog even GoPro-beelden terug van haar verkenning. “Bijvoorbeeld op kilometer 20, daar zat de eerste singletrack. Die wilde ik echt scherp in mijn hoofd hebben.” Om 08:15 arriveren ze in Roden. Voldoende tijd en precies zoals Larissa het graag heeft: “Ik vind het fijn om rust te hebben. En zo weet je ook zeker dat je een parkeerplaats vindt.” Om 08:30 eet ze nog een stuk zelfgebakken bananenbrood. Daarna is het tijd om om te kleden. “Omdat het een snelle koers zou worden, reed ik in mijn snelpak en natuurlijk ontbraken de Aero Korte Fietshandschoenen en Aero Sokken van Airoman.cc niet. Deze keer allebei in het wit.” Om 09:00 is er nog wat tijd voor gezelligheid: “Beetje socializen met andere Airoman.cc rijders en ik heb nog even geholpen bij het opspelden van een nummer.”
De warming-up begint om 09:25: “Dat duurt voor mij vaak rond de twintig minuten. Eerst tien minuten rustig, dan drie minuten wat opbouwen en dan een paar sprintjes van 15 à 20 seconden.” Na nog een snel zenuwplasje rijdt ze – als laatste van haar categorie - het startvak in.
Om stipt 10:02 klinkt voor de dames Elite het startschot en begint de koers. Ondanks dat ze achteraan start, werkt Larissa zich snel naar voren. “Ik zorgde ervoor dat ik telkens bij de eerste tien reed.” Het voorwerk met de Go-Pro blijkt al snel nuttig: “De mannen Age-Group haalden ons bij de eerste single-track in en omdat ik daar per sé vooraan wilde zitten, zat ik bij de voorste groep en raakte ik niet gevangen in de chaos.”
Zoals afgesproken staat haar vader op kilometer 30 met een nieuwe bidon en ondanks de grote groep waarin ze rijdt, gaat deze wissel soepel. Op ongeveer 60 kilometer moet Larissa de eerste twee dames laten gaan: “Het was op een mulle zandstrook. Ik wist dat dit een belangrijk moment ging worden, maar had simpelweg de benen niet. De mannen trokken vol door en alleen twee meiden van SD Workx en Canyon konden volgen.” In haar eentje rijdt Larissa tussen de mannen verder, totdat een paar kilometer later twee andere meiden aanhaken. Zo rijden ze met zijn drieën verder voor plek drie. Ondanks de chaos van de voorbij razende mannen gaat dit prima, totdat iemand een ondoordachte stuurfout maakt, over de kop slaat en daarmee ook de dames en dus Larissa meeneemt. “Gelukkig was er niets ernstigs. Eén van de meiden met wie ik reed, Gerieke Schreurs, checkte gelijk of iedereen oké was — ze sprong niet meteen weer op de fiets. Dat vond ik echt netjes.”
Met de schrik vrijgekomen vervolgen de drie dames hun weg. Maar voor Larissa gaat het twee kilometer later nog een keer mis. Bij een inhaalactie blijft ze met haar pedaal achter een boomstronk haken. “Ik vloog door de lucht en wist meteen: dit is foute boel. Ik had veel pijn, kon amper ademen.” Een Elite dame die een stukje verder achteraan rijdt ziet haar liggen en stopt om te helpen. Kort daarna onderbreekt een mannelijke Age-Grouper zijn eigen wedstrijd en belt de ambulance voor Eerste Hulp. Maar door het drukke parcours en een slecht bereikbaar bospad, duurt het lang voordat ze bij Larissa zijn. “Volgens mijn Garmin heeft het een half uur geduurd. Tot die tijd lag ik naast het parcours, terwijl mensen rakelings voorbij reden.” In het ziekenhuis blijkt: een gebroken sleutelbeen en vier gebroken ribben. “Heel erg klote. Vallen hoort erbij, dat weet je, maar je probeert het natuurlijk te vermijden.” Ze vervolgt: “Ik schrok ook van hoe mensen doorreden. Sommigen riepen zelfs naar de ambulance dat die aan de kant moest, ‘want ze lagen goed in hun Age-Group’. Maar kom op, op een koers van vier uur maken die paar seconden echt geen verschil.”
Airoman.cc in koers
Naast Larissa stonden ook Hidde (Merton) en Robbin (Zwaan), oprichters van Airoman.cc, aan de start in Roden. Beiden gingen vol voor WK-kwalificatie in hun Age-Group. Voor Hidde valt zijn wedstrijd in het water: hij stopt wanneer hij Larissa ziet liggen om zeker te weten dat alles goed komt. Robbin weet zich ondanks de slijtageslag knap in de top 25% te rijden en plaatst zich zo voor het WK: “Vanaf het begin ging het al ongelofelijk hard en deed het pijn. Ik trapte wattages die voor mij echt buitenaards zijn. Na afloop zei ik dan ook: ‘Ik doe dit nooit meer’. Maar een uur later vond ik het alweer geweldig. En nu, dagen later, ben ik nog steeds aan het nagenieten!”
Benieuwd hoe Robbin zich voor gaat bereiden op het WK en hoe Larissa haar herstel richting de volgend koersen verloopt? Volg hen (en andere Airoman.cc-rijders) via onze Instagram @airomancyclingclub of lees binnenkort verder in Unpaved Chronicles.